Hipoterapia: Hipoterapia
Dodano: czwartek, 05 października 2006 - 14:54 - 17927 raz(y) oglądano.
Hipoterapia

Hipoterapia jest wyjątkową i niepowtarzalną metodą usprawniania dzięki obecności konia, który jest współterapeutą. Metoda ta stanowi jedną z form rehabilitacji wieloprofilowej (tj. kompleksowego usprawniania-ruchowego, psychologicznego, pedagogicznego czy logopedycznego). Jej uniwersalność polega na jednoczesnym oddziaływaniu ruchowym, sensorycznym, psychicznym i społecznym. Rehabilitacja na końskim grzbiecie cieszy się coraz większym uznaniem specjalistów i rodziców, którzy mają niepełnosprawne dzieci. Hipoterapia leczy i łagodzi ból.

ZALETY HIPOTERAPII: Koń daje wrażenie chodu ludzkiego-trójwymiarowy ruch grzbietu końskiego w stępie przekazywany miednicy jeźdźca jest identyczny z ruchami miednicy prawidłowo kroczącego człowieka. W tym samym czasie barki i luźno zwisające kończyny dolne pacjenta również zachowują się jak u idącego człowieka. Daje to możliwość nauki chodzenia „bez chodzenia”. Hipoterapia może stanowić pierwszy etap tej nauki, bądź stać się jej przełomowym momentem.

Koń zmniejsza spastyczność mięśni-uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego może spowodować wzmożone napięcie mięśni (spastyczność), szczególnie kończyn górnych i dolnych. Podstawowym warunkiem usprawniania jest obniżenie tego napięcia. Podczas hipoterapii dzieje się to automatycznie i jest możliwe dzięki: rozgrzaniu mięśni (temperatura ciała konia jest wyższa od temperatury ciała człowieka), rytmicznemu kołysaniu w stępie, przeciwstawnym skrętom biodra – barki (dysocjacji) spowodowanym ruchem konia, ułożeniu kończyn dolnych w trójzgięciu podczas dosiadania konia.

3. Koń hamuje przetrwałe odruchy postawy-nieprawidłowe, mimowolne odruchy towarzyszące niektórym postaciom porażenia dziecięcego utrudniają usprawnianie. Hipoterapia stwarza możliwość4. stopniowego eliminowania tych automatyzmów dzięki: łagodnym, kołyszącym ruchom w stepie, dysocjacji biodra-barki oraz trójzgięciu kończyn dolnych, unikaniu drażnienia pewnych okolic ciała (np. podeszwy stóp-jazda bez strzemion), unikaniu pewnych ruchów i ułożeń dzięki przestrzeganiu zasady symetrycznego dosiadu, spokojnemu i wyciszającemu prowadzeniu terapii.

4. Koń przywraca zaburzoną symetrię mięsni tułowia-łagodne, rytmiczne, równomierne kołysanie w stępie, na przemian napina i rozluźnia mięsnie posturalne prawej i lewej strony ciała. Mięsnie napięte i przykurczone ulegają stopniowemu rozluźnieniu i rozciągnięciu. Mięsnie słabszej, wiotkiej strony ulegają wzmocnieniu. Dzięki temu po pewnym czasie jazdy stępem w prawidłowym dosiadzie dochodzi do symetrycznej równowagi mięśniowej.

5. Koń koryguje postawę ciała-konieczność

6. utrzymania prawidłowego dosiadu zmusza do aktywnego prostowania się. Wzmocnieniu ulegają mięsnie grzbietu, brzucha i obręczy biodrowej. Prowadzi to do zmniejszenie przodopochylenia miednicy. Dzięki wzmocnieniu mięsni kształtuje się nowa, prawidłowa postawa ciała.

7. Koń zapobiega przykurczom i ograniczeniom ruchomości w stawach-wspomniany łańcuch ruchów „grzbiet konia-miednica-kręgosłup-barki, kończyny jeźdźca” uruchamia rytmicznie i łagodnie kolejno wszystkie mięsnie i stawy. Hipoterapia i jazda konna zmniejszają przede wszystkim przykurcze przywodzicieli ud i ograniczenia ruchomości obręczy biodrowej.

8. Koń zwiększa możliwości lokomocyjne-osoby niepełnosprawne cierpią zwykle z powodu ograniczonych możliwości ruchowych. Siedząc na koniu, popędzając go ruchem bioder, kręgosłupa odbierają wrażenie prawidłowego chodu i mogą go ćwiczyć

10. . Koń oddaje do dyspozycji osoby niepełnosprawnej swoje cztery, zdrowe nogi stwarzając tym samym nieograniczone możliwości lokomocyjne. Takie przeszkody jak odległość

11. , nierówność

12. terenu, piasek czy woda przestają istnieć

13. . Jest to przeżycie piękne i niezapomniane.

14. Koń może usprawniać

15. bardzo łagodnie-jest to możliwe dzięki jego specyficznej budowie i łagodnemu oddziaływaniu ruchu konia w stępie. W hipoterapii istnieje cały szereg odpowiednich ułożeń, podporów i technik asekuracji, regulujących stopień uruchamiania, wysiłku i bodźcowania organizmu. Dzięki temu hipoterapię można zaoferować

16. nawet pacjentom ze znacznymi deficytami fizycznymi i psychicznymi.

17. Koń pobudza zmysły-dotyk końskiej sierści, łaskotanie grzywy, rozmaitość

18. kształtów, odgłos kroków, przyjazne parskanie i mile kojarzony zapach stymulują zmysły dotyku, słuchu, węchu i wzroku. Towarzyszy temu ciągłe wytrącanie z równowagi i konieczność

19. jej natychmiastowego odnajdywania. Czucie głębokie (proprioceptywne) jest stymulowane przez nieustające przeciwstawne bodźce dopływające z mięsni, ścięgien, i stawów całego ciała. Wszystko to niezwykle rozwija zaburzoną zdolność

20. równoczesnego odbierania bodźców i ich kojarzenia. Dzięki temu kształtuje się poczucie własnego ciała i orientacji przestrzennej.

21. Koń stanowi źródło bodźców równoważnych-hipoterapia daje nieograniczone możliwości stopniowania i różnicowania bodźców równoważnych. Dzięki przyspieszeniom poziomym i pionowym: kołysaniu, zmianom kierunku jazdy, zatrzymywaniu się, ruszaniu, przyspieszaniu i zwalnianiu tempa jazdy, zastosowaniu specjalnych ułożeń, odpowiednich ćwiczeń i zabaw-ruch konia staje się potężnym generatorem bodźców równoważnych.

23. Koń uaktywnia-rytmicznie pobudzające ruchy towarzyszące jeździe konnej wzmagają wydzielanie hormonów-szczególnie adrenaliny-stymulujących układ wegetatywny. Następuje wyraźny wzrost aktywności ruchowej, koncentracji uwagi i dobrego samopoczucia. Ma to szczególne znaczenie w terapii osób niepełnosprawnych.

24. Koń usprawnia pracę organów wewnętrznych-dzięki stymulacji układu hormonalnego i wegetatywnego, jazda konna poprawia krążenie, oddychanie pracę jelit a nawet pracę układu odpornościowego.

25. Koń mobilizuje i nie nudzi-koń żywy i reagujący na otoczenie wymaga do osoby niepełnosprawnej aktywności, nie pozwala jej na pozostanie biernym, jak to bywa w niektórych innych formach terapii. Osoby niepełnosprawne, szczególnie dzieci poddawane żmudnemu i systematycznemu usprawnianiu często ulegają zniechęceniu i nie chcą współpracować

26. z terapeutą. Problemu tego nie obserwujemy podczas zajęć

27. z hipoterapii. Tutaj zaangażowanie pacjenta w terapię jest olbrzymie i nieprzemijające. Trud usprawniania staje się prawie niezauważalny a sama terapia poprzez swoją atrakcyjność

28. jest jednocześnie nagrodą. Te pozytywne emocje udaje się niekiedy przenieść

29. na zajęcia odbywające się przed lub po hipoterapii.

30. Koń uczy-podczas zajęć

31. z hipoterapii pacjent dzięki aktywizacji i pozytywnemu nastawieniu do współpracy z terapeutą może opanować

32. szereg umiejętności i pojęć33. . Koń jest pomocny w pracy pedagoga specjalnego, psychologa, logopedy. Obcowanie z koniem i jego otoczeniem nie tylko wzbogaca wiedzę pacjenta o świecie, ale uczy go również samodzielności, odpowiedzialności i współpracy z innymi.

34. Koń relaksuje-kontakt z koniem, poddanie się jego łagodnym, kołyszącym ruchom sprzyja relaksowi i odprężeniu. Świat widziany z końskiego grzbietu jest większy i piękniejszy. Obcowanie z tym dużym, imponującym, przyjacielskim zwierzęciem ma wpływ na równowagę emocjonalną i osłabienie reakcji nerwicowych.

35. Koń jest uniwersalnym stanowiskiem terapeutycznym-koń może zastępować

36. materac (ma szeroki zad), terapeutyczną piłkę lub wałek (kłoda), klin (szyja), bądź drabinkę do podciągania (grzywa). Idąc stępem koń wprowadza pacjenta leżącego na nim na brzuchu w ruchy zbliżone do pełzania, pacjenta opartego na łokciach i kolanach w ruchy zbliżone do czworakowania a pacjenta siedzącego w ruchy zbliżone do chodzenia.

WSKAZANIA DO PROWADZENIA PRACY TERAPEUTYCZNEJ NA KONIU: DZIECI:

Zespoły neurologiczne:

1. Mózgowe porażenie dziecięce; kontrola głowy i czynna pozycja siedząca Hemiparesis spastica

Diparesis spastica

Tetraparesis spastica

2. Stany po urazach czaszkowo-mózgowych.

3. Minimalne uszkodzenia mózgu (ADHD).

4. Choroby mięśni - min. 3 punkty w skali Lovetta.

5. Dzieci niedowidzące i niewidome.

6. Choroby psychiczne.

Zespoły ortopedyczne:

1. Wady postawy.

2. Skoliozy I stopnia wg Coba.

3. Stany po amputacji i wady rozwojowe kończyn.

Inne:

1. Zespoły genetyczne, np. Zespół Down'a (z obowiązkowym zdjęciem rtg - bocznym i czynnościowym - odcinka szyjnego kręgosłupa).

2. Przepukliny oponowo - rdzeniowe, w zależności od wysokości uszkodzenia, obrazu klinicznego, współwystępowania wodogłowia.

3. Zespoły psychologiczne:

- zaburzenia emocjonalne

- upośledzenia umysłowe

- niedostosowanie społeczne.

DOROŚLI:

1. Stwardnienie rozsiane.

2. Stany po udarze.

3. Stany po urazach czaszkowo - mózgowych.

4. Uzależnienia.

5. Patologie społeczne.

PRZECIWWSKAZANIA:

Przeciwwskazania bezwzględne:

- Uczulenie na sierść, pot lub zapach konia. - Nie wygojone rany.

- Nietolerancja formy leczenia przez pacjenta, np. niepohamowany lęk.

- Schorzenia okulistyczne - wymagana konsultacja.

- Pogorszenie stanu w zespołach neurologicznych, stanach po urazach czaszkowo-mózgowych, ADHD, chorobach mięśni.

- Brak kontroli głowy w rozwoju motorycznym. - Podwyższona temperatura.

- Ostre choroby infekcyjne.

Przeciwwskazania względne:

- Padaczka. - Upośledzenie umysłowe w stopniu głębokim. - Zaburzenia mineralizacji kości (osteoporoza, osteogenesis inmperfecta, imperfecta).

- Utrwalone deformacje i zniekształcenia, przykurcze, ograniczenia zakresu ruchu układu kostno-stanowego, np. zwichnięcia w stawach biodrowych.

KONIE DO HIPOTERAPII:

Parametry optymalne, nie wykluczające innych rozwiązań:

* wałach, * wiek powyżej 5 lat, * przygotowany do pracy w hipoterapii, * wysokość umożliwiająca skuteczną asekurację, zharmonizowana z wielkością pacjenta, * chód rytmiczny, elastyczny, sprężysty, wydajny, * pożądane takie ukształtowanie poszczególnych części ciała, jakie w zasadzie odpowiada wzorcowi pokroju (m.in.: uroda, ramy prostokątne, głowa proporcjonalna, miernej wielkości, szyja prosta, umięśniona, kłąb dobrze wykształcony, szeroki, niezbyt wysoki, kłoda podłużno-owalna, grzbiet prosty, w miarę szeroki i długi, dobrze umięśniony, wyrostki kolczyste kręgosłupa niewyczuwalne, łopatka długa, ukośna, lędźwie szerokie, dobrze związane, zad silnie umięśniony, długi, poziomy, postawa kończyn prawidłowa), * cechy ustroju psychicznego decydujące o przydatności do rozwiązywania najszerzej pojętych problemów terapeutycznych oraz minimalizujące prawdopodobieństwo wystąpienia reakcji nieprzewidywalnych (zrównoważony charakter, inteligencja, spokojny temperament, przyjazność, ufność, łagodność, cierpliwość, chętne i staranne wykonywanie poleceń, tolerancja bez odruchów obronnych na nagłe i niespodziewane bodźce wzrokowe, słuchowe i dotykowe, brak narowów i nałogów). * Zważywszy, że powyższe warunki mają bezpośredni związek z zapewnieniem pacjentowi jak największego bezpieczeństwa, wskazana jest znajomość pełnego życiorysu danego konia, zwłaszcza pod kątem zdarzeń traumatycznych lub pozyskanie go z profesjonalnego, godnego zaufania, ośrodka hodowlano-wychowawczego.

* Jakkolwiek niewłaściwym jest dzielenie ras na "hipoterapeutyczne" i "niehipoterapeutyczne", to obserwuje się u osobników niektórych ras więcej niż przeciętne skupienie właściwości zalecanych przy usprawnianiu koniem. W Polsce taką opinię ma populacja rasy huculskiej. Fakt ten nie oznacza, że wszystkie hucuły są przydatne do naszych potrzeb, tak jak nie wyklucza posiłkowania się wyselekcjonowanymi konikami polskimi, ślązakami, fiordingami, szetlandami, kucami felińskimi, potomstwem różnych krzyżówek z udziałem kucy lub koni małych i przedstawicielami innych, dostępnych ras. Ważne jest natomiast, by bez względu na rasę, wybór dokonywany był indywidualnie, według w/w kryteriów, zwłaszcza dotyczących sfery psychiki * Należy dążyć do posiadania przez ośrodki hipoterapeutyczne po kilka koni różnych, celem możliwie precyzyjnego dostosowania odpowiedniego konia do aktualnych potrzeb pacjenta.

WARUNKI PRACY KONI * Wychów i wychowanie uwzględniające w jak największym zakresie potrzeby psychofizyczne konia jako zwierzęcia roślinożernego i stadnego. * Czas pracy z pacjentem - 4 godz. dziennie. Przykładowy podział: rozprężenie koni, 2 godz. zabiegów z przerwami co 0,5 godz. na zmianę pacjenta, 1 godz. przerwy rekreacyjnej i znów 2 godz. zabiegów w trybie jak wyżej. W drugiej części dnia: jazda w terenie jako forma treningu kondycyjnego, gimnastyki i relaksu psychicznego konia. * Zabiegi terapeutyczne przeprowadzane są w miejscu koniowi znanym i przez niego zaakceptowanym. * Jeśli podłoże i budowa kopyt na to pozwala, zabiegi są realizowane na koniu "bosym" (bez podków). * Teren powinien być ogrodzony, najlepiej wysokim żywopłotem, jako naturalnym ekranem izolującym plac ćwiczeń od zewnętrznych sygnałów optyczno-akustycznych, niepokojących i rozpraszających uwagę konia i pacjenta; chroni też przed podmuchami wiatru. * Na terenie pracy zespołu hipoterapeutycznego nie powinny znajdować się osoby postronne. To samo dotyczy psów. * Szerokość bramy w ogrodzeniu winna umożliwiać bezpieczne minięcie się w niej dwojga jeźdźców. * Cenna jest dostępność pastwiska i obszernych okólników. * Harmonogram zabiegów nie może naruszać stałych pór karmienia koni. * Jest niedopuszczalne, bez decyzji lekarza weterynarii, angażowanie do pracy konia, co do którego istnieje podejrzenie złego stanu zdrowia.

Każdy pacjent jest odrębną indywidualnością i do każdego układa się indywidualny plan terapii. W przypadku zaistnienia zarówno wskazań jak i przeciwwskazań do terapii jeździeckiej tylko zespół specjalistów (adekwatnych do problemu pacjenta) powinien zdecydować czy korzyści jakie pacjent może odnieść z hipoterapii przewyższają ryzyko jej zastosowania.

:: Languages ::

Preferowany język:

Deutsch English Polski

:: Konie ::

Brak ogłoszeń listowanych na bieżąco

:: Login ::





 


Problemy z logowaniem?

Jeszcze nie masz konta?
·Zarejestruj się!

Metal Alkoholizm Grecja Tybet Pianino HDD Domy Kawa Szkło CV Herbata Szablony Psy Jamniki Karaoke
Gitara Akwarium Długopisy z nadrukiem Jorki
Page created in 0,047206 Seconds