WWW.KONIE.XMC.PL

Konie, konie kraść. Jeździectwo Hipoterapia Agosturystyka Sport Terapia

.:: Translate ::.
ArabicChinese (Simplified)CzechDanishDutchEnglishFrenchGermanGreekHebrewItalianJapaneseKoreanNorwegianPolishPortugueseRussianSpanishTurkishUkrainian

» » Systematyka « «

🐎 - Domena : Eukarioty

🐎 - Królestwo : Zwierzęta

🐎 - Gromada : Ssaki

🐎 - Podgromada : Żyworodne

🐎 - Szczep : Łożyskowce

🐎 - Rząd : Nieparzystokopytne

🐎 - Podrząd : Koniokształtne

🐎 - Rodzina : Koniowate

🐎 - Rodzaj : Konie

🐎 - Gatunek : Koń Domowy

» » Poczytaj « «

» » Dla Konia « «

🐴 Konie Charakterystyka

Konie należą do rodziny koniowatych, czyli nieparzystokopytnych, wysokonogich ssaków. Do koniowatych zaliczamy też np. osła czy zebrę. Uważa się, że
udomowienie konia nastąpiło w Euro-Azji ponad 5000 lat temu. Konie pogrupowane są w rasy : gorącokrwiste, prymitywne, zimnokrwiste. Barwę sierści nazywa się maścią. Wyróżnia się wiele rodzajów umaszczenia.Najczęściej barwa
grzywy i ogona są inne od barwy sierści.

Koń na Gigancie XMC.PL
Koń na Gigancie 😉

Wiek konia. Za średni wiek życia konia uważa się 20 lat. Wiek ten może być jednak w praktyce znacznie większy. Wiek konia określany jest na podstawie uzębienia. ‘, ‘Wiek do 5 lat
poznaje się po zmianie zębów mlecznych na stałe. Od 5 do 11 lat po ścieraniu się rejestrów na siekaczach, a powyżej 11 lat po zmianie kształtu zębów.U ogierów w wieku 5 lat wyrastają kły. Najdokładniej wiek konia można
określić do piątego roku życia, później można popełnić drobne błędy. Więcej na ten temat w Archiwum Uzębienie. Uzębienie konia to tak samo u góry i na dole 3 siekacze + 1 kieł + 3 przedtrzonowe + 3 trzonowe. Siekacze mają
swoje nazwy : cęgi, średniaki i okrajki. Każda wada uzębienia u koni jest poważna gdyż utrudnia a czasem uniemożliwia rozcieranie pokarmu.Odmiany. Wszystkie białe plamy na sierści konia nazywamy odmianami.

Najczęściej
występują one na głowie lub kończynach. Prosta i cienka linia biegnąca pionowo wzdłuż pyska to tzw. “strzałka”. Konie bez takich plam nazywamy końmi bez odmiany. Układ nerwowy. U konia dzieli się na ośrodkowy, obwodowy,
autonomiczny. Konie posiadają zmysły : wzroku, węchu, smaku, słuchu, czucia. Masa mózgowia u konia to ok. 650g. Co daje ok. 1/800 masy całego ciała. Czynności życiowe. Sen u koni może odbywać się w postaci stojącej lub
leżącej(sen w postaci stojącej to tylko drzemka). Odżywianie. Układ pokarmowy koni składa się z 6 podstawowych części : jama ustna, gardło, przełyk, żołądek, jelito cienkie i grube. Ponieważ układ ten jest dłuższy od ludzkiego
12 razy, pokarm znajduje się w nim znacznie dłużej. Wydalany może być nawet do 12 razy na dobę. Oddychanie. Koń oddycha średnio 10 do 16 razy na minutę, a od 8 do 12 razy w ciągu minuty(stan spoczynku). Płuca u konia różnią
się od siebie wielkością. Prawe jest większe. Powierzchnia płuc(pęcherzyków płucnych) to ok. 500 metrów kwadratowych. Podstawowe rodzaje chodu. Wyróżniamy trzy naturalne chody konia : stęp – trzy kończyny dotykają ziemi a
czwarta jest w powietrzu, kłus – dwie przeciwstawne kończyny(tylnia lewa – przednia prawa) na ziemi a dwie w powietrzu, galop – koń stawia kończyny w trzech taktach. Najpierw lewą tylnią. Następnie prawą tylnią i lewą przednią.
Na końcu prawą przednią. Każdy z podstawowych rodzajów chodów możemy podzielić na bardziej podstawowe. Wyróżniamy następujące rodzaje stępa : swobodny, skrócony pośredni wyciągnięty. Kłus dzielimy na : roboczy, pośredni,
wyciągnięty. Galop : skrócony, pośredni, wyciągnięty, nadrzędny, cwał. Budowa konia. Końskie ciało to w połowie mięśnie. Poniżej przedstawiony został ogólny schemat budowy konia.

1-łopatka;2-kłąb;3-grzbiet;4-lędźwie;5-guz
biodrowy;6-wyrostek kulszowy;7-podudzie;8-staw skokowy;9-szczotka;10-nadpęcie;11-staw pęcinowy; 12-kopyto;13-udo;14-słabizna;15-łokieć;16-staw nadgarstkowy;17-przedramię;18-bark;19-pierś;20-ganasz;21-chrapy;22-nozdrza;
23-nos;24-czoło; 25-ciemię;26-potylica; Umaszczenie – barwa Umaszczenie : Barwa(sierść) :siwe białakare czarnagniade bunatnabułana żółtobrązowa+czrne grzywa,ogon oraz kończyny do stawów skokowychmyszate popielatakasztanowate
brązowo-żółtadereszowate biała mieszanasrokate białe płaty + płaty w innym umaszczeniuPoniżej przedstawione zostały jedne z najczęściej wystepujących u koni chorób.

U konia żadnej choroby nie wolno zaniedbać i po jej zauważeniu
należy od razu skontaktować się z lekarzem weterynarii.Choroby koni Podbitek Mięśniochwat Kolka Gruda Nadgwożdżenie Zagwożdżenie Ochwat Zapoprężenie Konie możemy podzielić na kilka podstawowych grup, a mianowicie :

1 – Konie
gorącokrwiste orientalne. Wywodzą się od tarpana. Dzielą się one na :

a) konie irańskie

b) konie czystej krwi arabskiej i z krwią arabską

c) konie pełnej krwi arabskiej i z krwią tej rasy

2 – Konie mongolskie, wywodzące się
od konia Przewalskiego

3 – Konie zimnokrwiste

4 – Konie ras północnych, popularnie nazywane “pony”

5 – Konie małe górskie i leśne Na świecie istnieje ponad 150 ras koni. Za rasę podstawową uznawany jest koń arabski.

Czytaj Więcej »

🐴 Warunki Pracy Koni

Wychów i wychowanie uwzględniające w jak największym zakresie potrzeby psychofizyczne konia jako zwierzęcia roślinożernego i stadnego.* Czas pracy z pacjentem – 4 godz. dziennie. Przykładowy podział: rozprężenie koni, 2 godz. zabiegów z przerwami co 0,5 godz. na zmianę pacjenta, 1 godz. przerwy rekreacyjnej i znów 2 godz. zabiegów w trybie jak wyżej.

Co sie gapisz XMC.PL
Co sie gapisz 🙂

W drugiej części dnia: jazda w terenie jako forma treningu kondycyjnego, gimnastyki i relaksu psychicznego konia.* Zabiegi terapeutyczne przeprowadzane są w miejscu koniowi znanym i przez niego zaakceptowanym.* Jeśli podłoże i budowa kopyt na to pozwala,
zabiegi są realizowane na koniu “bosym” (bez podków).* Teren powinien być ogrodzony, najlepiej wysokim żywopłotem, jako naturalnym ekranem izolującym plac ćwiczeń od zewnętrznych sygnałów optyczno-akustycznych, niepokojących i rozpraszających uwagę konia i pacjenta; chroni też przed podmuchami wiatru.*

Czytaj Więcej »
Kategoria : Konie
Tagi : , , ,

🐴 Praca Terapeutyczna na Koniu

Zespoły neurologiczne

  1. Mózgowe porażenie dziecięce; kontrola głowy i czynna pozycja siedzącaHemiparesis spasticaDiparesis spastica
    Tetraparesis spastica
  2. Stany po urazach czaszkowo-mózgowych.3. Minimalne uszkodzenia mózgu (ADHD).4. Choroby mięśni – min. 3 punkty w skali
    Lovetta.5. Dzieci niedowidzące i niewidome.6. Choroby psychiczne.Zespoły ortopedyczne:1. Wady postawy.2. Skoliozy I
    stopnia wg Coba.
  3. Stany po amputacji i wady rozwojowe kończyn.Inne:1. Zespoły genetyczne, np. Zespół Down’a (z obowiązkowym zdjęciem rtg
  • bocznym i czynnościowym – odcinka szyjnego kręgosłupa).
Czytaj Więcej »
Kategoria : Konie
Tagi : , , ,

🐴 Hipoterapia Czym Jest

Hipoterapia jest wyjątkową i niepowtarzalną metodą usprawniania dzięki obecności konia, który jest współterapeutą. Metoda ta stanowi jedną z form rehabilitacji
wieloprofilowej (tj. kompleksowego usprawniania-ruchowego, psychologicznego, pedagogicznego czy logopedycznego). Jej uniwersalność polega na jednoczesnym oddziaływaniu ruchowym, sensorycznym, psychicznym i społecznym.
Rehabilitacja na końskim grzbiecie cieszy się coraz większym uznaniem specjalistów i rodziców, którzy mają niepełnosprawne dzieci. Hipoterapia leczy i łagodzi ból.

ZALETY HIPOTERAPII


Koń daje wrażenie chodu ludzkiego-trójwymiarowy ruch grzbietu końskiego w stępie przekazywany miednicy jeźdźca jest identyczny z ruchami miednicy prawidłowo kroczącego człowieka. W tym samym czasie barki i luźno zwisające
kończyny dolne pacjenta również zachowują się jak u idącego człowieka. Daje to możliwość nauki chodzenia bez chodzenia”. Hipoterapia może stanowić pierwszy etap tej nauki, bądź stać się jej przełomowym momentem.

Hipoterapia Kobieta Koń XMC.PL


Koń zmniejsza spastyczność mięśni-uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego może spowodować wzmożone napięcie mięśni (spastyczność), szczególnie kończyn górnych i dolnych. Podstawowym warunkiem usprawniania
jest obniżenie tego napięcia. Podczas hipoterapii dzieje się to automatycznie i jest możliwe dzięki:rozgrzaniu mięśni (temperatura ciała konia jest wyższa od temperatury ciała człowieka),rytmicznemu kołysaniu w stępie,
przeciwstawnym skrętom biodra – barki (dysocjacji) spowodowanym ruchem konia,ułożeniu kończyn dolnych w trójzgięciu podczas dosiadania konia.Koń hamuje przetrwałe odruchy postawy-nieprawidłowe,
mimowolne odruchy towarzyszące niektórym postaciom porażenia dziecięcego utrudniają usprawnianie. Hipoterapia stwarza możliwość4. stopniowego eliminowania tych automatyzmów dzięki:łagodnym, kołyszącym ruchom w stepie,dysocjacji
biodra-barki oraz trójzgięciu kończyn dolnych, unikaniu drażnienia pewnych okolic ciała (np. podeszwy stóp-jazda bez strzemion),unikaniu pewnych ruchów i ułożeń dzięki przestrzeganiu zasady symetrycznego dosiadu,spokojnemu i
wyciszającemu prowadzeniu terapii.

Koń przywraca zaburzoną symetrię mięsni tułowia-łagodne, rytmiczne, równomierne kołysanie w stępie, na przemian napina i rozluźnia mięsnie posturalne prawej i lewej
strony ciała. Mięsnie napięte i przykurczone ulegają stopniowemu rozluźnieniu i rozciągnięciu. Mięsnie słabszej, wiotkiej strony ulegają wzmocnieniu. Dzięki temu po pewnym czasie jazdy stępem w prawidłowym dosiadzie dochodzi
do symetrycznej równowagi mięśniowej.

Koń koryguje postawę ciała-konieczność

utrzymania prawidłowego dosiadu zmusza do aktywnego prostowania się. Wzmocnieniu ulegają mięsnie
grzbietu, brzucha i obręczy biodrowej. Prowadzi to do zmniejszenie przodopochylenia miednicy. Dzięki wzmocnieniu mięsni kształtuje się nowa, prawidłowa postawa ciała.

Koń zapobiega przykurczom i
ograniczeniom ruchomości w stawach-wspomniany łańcuch ruchów grzbiet konia-miednica-kręgosłup-barki, kończyny jeźdźca uruchamia rytmicznie i łagodnie kolejno wszystkie mięsnie i stawy. Hipoterapia i jazda konna
zmniejszają przede wszystkim przykurcze przywodzicieli ud i ograniczenia ruchomości obręczy biodrowej.

Koń zwiększa możliwości lokomocyjne-osoby
niepełnosprawne cierpią zwykle z powodu ograniczonych możliwości ruchowych. Siedząc na koniu, popędzając go ruchem bioder, kręgosłupa odbierają wrażenie prawidłowego chodu i mogą go ćwiczyć

.
Koń oddaje do dyspozycji osoby niepełnosprawnej swoje cztery, zdrowe nogi stwarzając tym samym nieograniczone możliwości lokomocyjne. Takie przeszkody jak odległość nierówność terenu, piasek czy woda przestają istnieć.

Jest to przeżycie piękne i niezapomniane.14. Koń może usprawnia bardzo łagodnie-jest to możliwe dzięki jego
specyficznej budowie i łagodnemu oddziaływaniu ruchu konia w stępie. W hipoterapii istnieje cały szereg odpowiednich ułożeń, podporów i technik asekuracji, regulujących stopień uruchamiania, wysiłku i bodźcowania organizmu.


Dzięki temu hipoterapię można zaoferowa nawet pacjentom ze znacznymi deficytami fizycznymi i psychicznymi.

Koń pobudza zmysły-dotyk końskiej sierści, łaskotanie grzywy,
rozmaitość

kształtów, odgłos kroków, przyjazne parskanie i mile kojarzony zapach stymulują zmysły dotyku, słuchu, węchu i wzroku. Towarzyszy temu ciągłe wytrącanie z równowagi i konieczność

jej natychmiastowego odnajdywania. Czucie głębokie (proprioceptywne) jest stymulowane przez nieustające przeciwstawne bodźce dopływające z mięsni, ścięgien, i stawów całego ciała. Wszystko to niezwykle
rozwija zaburzoną zdolność20. równoczesnego odbierania bodźców i ich kojarzenia. Dzięki temu kształtuje się poczucie własnego ciała i orientacji przestrzennej.

Czytaj Więcej »
Kategoria : Konie
Tagi : , , , ,

🐴 Cechy agroturystyki

Do najważniejszych specyficznych cech agroturystyki różniących ją od turystyki masowej są według Gannona jej unikalność i konkurencyjność. Cechy te związane
są:z gospodarstwem rolnym:- rytm życia gospodarskiego;- obecność zwierząt domowych;- świeża żywność;- zapachy, odgłosy itp.z ludźmi (rodziną):- bezpośredni kontakt z rodziną gospodarza;- możliwość poznania zwyczajów rodziny;-
gościnność – nowe znajomości i przyjaźnie;codzienne zajęcia mieszkańców wsi;10 M.Drzewiecki, Agrotrurystyka, Instytut Wydawniczy Świadectwo”, Bydgoszcz 1995, s.19-20 z życiem wiejskim:- kultura i
zwyczaje;- tradycja oraz historia wsi i regionu;folklor;z przestrzenią:- kontakt z przyrodą;- swoboda poruszania się;cisza, spokój;możliwość rekreacji i sportu.

WIeś Agroturystyka XMC.PL

Do końca lat osiemdziesiątych turystyka w Polsce postrzegana
była przez pryzmat swoich funkcji socjalnych. Jej aspekty ekonomiczne nie były praktycznie uwzględniane w realizowanych koncepcjach i kierunkach rozwoju kraju.Zmiany społeczno-gospodarcze i ustrojowe, które nastąpiły na
przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych., umożliwiły szybki rozwój turystyki jako branży gospodarczej i pociągnęły w konsekwencji rewizję stosunku do niej władz państwowych.

Turystyka rozwijając się żywiołowo
dała pracę 200 tyś. ludzi i ma możliwości wchłonięcia jeszcze znacznych zasobów ludzkich. Wytwarzając sama kilka procent dochodu narodowego wpływa na rozwój kilku innych sektorów gospodarki. 12Agroturystyka, która umożliwia
wypoczynek bezpośrednio w zagrodzie, połączony z obserwacją i uczestnictwem w codziennych zajęciach jej stałych mieszkańców, możliwość korzystania z produktów gospodarstwa, a także z innych, które to gospodarstwo stwarza (np.
jazda konna), cieszy się dużą i wciąż rosnącą popularnością. 11 A.Gannon, Agroturyzm a rozwój wsi. Wprowadzenie do rozwijania przedsięwzięć agroturystycznych, Centrum Doradztwa i Edukacji w Rolnictwie Oddział w Poznaniu,
Kraków 1993, s.3112 Agroturystyka, praca zbiorowa pod redakcją U.Świetlikowskiej, SGGW, Warszawa 1998, s.22Ocenia się, że na istniejące w Polsce ok. 2 mln 300 tyś. wiejskich gospodarstw domowych, ok. 1/3 – czyli ponad 700
tyś. – wyposażona jest w obszerne dwu-trzypokojowe domy. Znaczna ich część stoi pusta i nie wykorzystana. Często przy bardzo niewielkich nakładach mogą one pełnić funkcję recepcyjno-turystyczną. Bardzo łatwo mogą one zostać
uprodukcyjnione” dostarczając dodatkowych dochodów właścicielom. Sprawa ma również dodatkowy społeczny aspekt. 13Agroturystyka jest pierwszą realną alternatywą dla przeludnionej dziś i bezrobotnej wsi, na stworzenie
nowego rynku pracy i źródła dochodów jej mieszkańców oraz podniesienie ogólnego poziomu życia.Krótko mówiąc, stanowi ona dużą szansę na poprawę warunków życia, nie tylko społeczności wiejskiej, ale i całego kraju.

Polska
posiada korzystne warunki dla jej rozwoju. Dotyczy to zwłaszcza rejonów o niskim poziomie uprzemysłowienia i urbanizacji, małym udziale zatrudnienia w zawodach pozarolniczych, słabych rolniczo, o dużym bezrobociu, niewysokich
dochodach ludności, posiadających równocześnie wolne zasoby mieszkaniowe, korzystne walory przyrodniczo-krajobrazowe i kulturowe, które w dużym stopniu predysponują do świadczenia usług agroturystycznych. Fakt realizacji
działalności agroturystycznej w gospodarstwie rolnym, dla gości, którzy chcą poznawać ich życie, obowiązki i pracę całej rodziny oraz chcą współuczestniczyć w ich wypełnianiu, a równocześnie odpoczywać, poprawiać kondycję
fizyczną i psychiczną, korzystać z dostępnych walorów gospodarstwa czy otoczenia, a przy tym mieszkać w warunkach o odpowiednim standardzie, przygotowywać posiłki lub być żywionym dobrą\” żywnością, żyć w czystym,
chronionym środowisku, mieć zapewnione bezpieczeństwo higieniczno-zdrowotne i prawne – stawia niełatwe do spełnienia wymagania.13 Ibidem, s. 23Dlatego przywrócenie barwnej żywotności terenom wiejskim oraz zapewnienie poprawy
jakości życia na wsi wymaga lokalnej inicjatywy, przywództwa oraz wysiłku zespołowego, zwłaszcza rodzinnego.

Czytaj Więcej »
Kategoria : Agroturystyka
Tagi : ,

🐴 Agroturystka Opis

Ruch turystyczny jest ściśle związany z rekreacją, a ta określona jest przestrzenią rekreacyjną.Przestrzeń
rekreacyjna jest częścią przestrzeni geograficznej obejmującej określoną grupę miejscowości – region (wraz z istniejącymi dobrami przyrody i kultury), w których dzięki zagospodarowaniu turystycznemu stworzone są warunki do czynnego i biernego wypoczynku.

Częścią przestrzeni rekreacyjnej jest wiejska przestrzeń rekreacyjna. Według Drzewieckiego, obejmuje ona obszary położone poza miastami, strefami zurbanizowanymi oraz specjalnie przygotowany­mi do pełnienia różnych funkcji (parki, rezerwaty, poligony itp.). Na obszarach tych dominuje zwykle rolnictwo, a charakteryzują się one przewagą elementów przyrodniczych, brakiem lub małym nasileniem


objawów degradacji ekologicznej, brakiem czynników szkodliwych dla zdrowia, a są sprzyjające do wypoczynku. Turystyka wiejska stanowi formę rekreacji odbywającej się na obszarach »prawdziwej« wsi
i obejmuje wielorakie rodzaje aktywności rekreacyjnych związanych z przyrodą, wędrówkami, turystyką zdrowotną, krajoznawczą, kulturową i etniczną”, która bezpośrednio wykorzystuje zasoby i walory wsi .

Pokrewnym pojęciem dla turystyki wiejskiej jest turystyka alternatywna, do której zaliczane są jeszcze inne formy turystyki, w tym zielona”, ekologiczna” (ekoturystyka), agrarna”, farmerska”.

Czytaj Więcej »

🐴 Istota biznesu agroturystycznego

w funkcjonującym gospodarstwie rolnym, na polu kempingowym, w chacie przystosowanej dla gości, w pensjonacie lub domku letniskowym. Może to być pobyt jednodniowy lub dłuższe wakacje, z węższym albo z
rozbudowanym zakresem usług, kiedy goście korzystają z wyżywienia, spacerów, jazdy konnej, wędkarstwa itp. Turystą będzie więc każda osoba, która przyjeżdża na wieś, obojętnie w jakim celu, nawet rodzina w odwiedziny.


Oczywiście nas szczególnie interesuje taki turysta (nazywany kiedyś „letnikiem”), który przyjeżdża na wieś spędzić choćby krótkie wakacje. Takiemu turyście można bowiem zaoferować i sprzedać usługi, i w ten
sposób osiągnąć dochód. Jak widać, turystyka wiejska nie jest czymś nowym; wyjazdy na letnisko były popularne już w XIX wieku. Dzisiaj tylko wraca się do tej starej, dobrej tradycji, ale w nowej, zorganizowanej formie.
Słowo turystyka bierze swój początek od francuskiego „tour” i oznacza wycieczkę lub podróż kończącą się powrotem do miejsca, skąd nastąpił wyjazd (Nowakowska l996).

1 Oficjalna definicja przyjęta w międzynarodowej terminologii turystycznej (Terminologia turystyczna 1995) podaje, że: „turystyka obejmuje ogół działań ludzi, którzy podróżują i przebywają dla wypoczynku,
w interesach lub w innych celach przez nie dłużej niż jeden rok bez przerwy w miejscach znajdujących się poza ich zwykłym otoczeniem\”.

2 Mała Encyklopedia Powszechna PWN (l 985) podaje, że turystyka
to nic innego jak: forma czynnego wypoczynku realizowana przez odbywanie wycieczek pieszych, kajakowych, kolarskich, narciarskich, motocyklowych, samochodowych i innych, która łączy cele poznawcze
(krajoznawcze)
z elementami sportu i rozrywką.

3 Jako pojęcie nadrzędne Drzewiecki (1992) proponuje rekreację, rozumianą jako całokształt zjawisk i procesów związanych z odtwarzaniem i pomnażaniem (regeneracją) sił
duchowych i fizycznych człowieka, która odbywa się zarówno w miejscu stałego zamieszkania, jak i poza nim. Obejmuje ona wypoczynek czynny i bierny.

Czytaj Więcej »

🐴 Pojęcia agroturystyki wiejskiej

Pojęcia agroturystyki oraz turystyki wiejskiej dotyczą wypoczynku na wsi, jednak tylko termin „agroturystyka” oznacza pobyt gości w
czynnym gospodarstwie rolnym. Czynnym, a więc pro­wadzącym produkcję roślinną i nierzadko również zwierzęcą, czynnym – czyli żyjącym własnym rytmem i problemami.Ostatnio w
Polsce karierę zrobiło słowo „agroturyzm”. Brzmi to może bardziej naukowo niż potoczne określenia „urlop na wsi”, czy „wczasy pod gruszą”,
ale lepsze są jasne i proste sformułowania, bo one lepiej oddają istotę zagadnienia. Będę zatem używać ogólniejszego terminu: „turystyka wiejska”, co oznacza, że odbywa się ona na terenach wiejskich: ‘,